Een zaal die muisstil is, terwijl er honderden mensen zitten. Leo Bormans kreeg het voor elkaar tijdens onze Inspiratieavond in Flint. Met humor, wetenschap en persoonlijke verhalen nam hij ons mee in een avond over geluk, hoop en troost. En over wat we daarin voor elkaar kunnen betekenen.
Hoe blijf je hoop houden als het leven niet loopt zoals je had gewild? Hoe help je een ander als je eigenlijk niet weet wat je moet zeggen? En wat geven we kinderen mee over de manier waarop zij naar de wereld kijken?
Hoop is niet afwachten
Eén van de inzichten van de avond: een deel van ons geluk hebben we zelf in handen. Volgens Leo Bormans hangt ongeveer 40 procent van onze geluksbeleving samen met onze instelling, met de manier waarop we naar het leven kijken.
Dat betekent niet dat je kunt bepalen wat je overkomt. Verdriet, tegenslag en onzekerheid horen bij het leven. Wel kun je invloed uitoefenen op hoe je daarmee omgaat.
Een gedachte die deze avond steeds terugkwam, was: ‘en toch’. Er gebeurt iets wat je niet kunt veranderen. En toch probeer je vooruit te kijken. En toch zoek je naar wat wél kan. Of zoals Leo Bormans het tijdens de avond verwoordde: ‘Hoop is optimisme met de mouwen opgestroopt.’
Dat kreeg extra betekenis toen hij zijn vriend Qadir introduceerde die met hem was meegekomen naar Amersfoort. Een vader die samen met zijn vrouw en jonge kinderen uit Afghanistan is gevlucht. Zijn persoonlijke verhaal maakte de vraag ineens heel concreet: hoe houd je hoop als je leven zo ingrijpend verandert?
Een beer met grote oren en een kleine mond
Misschien wel het meest tastbare beeld van de avond was een teddybeer. Leo vertelde over een beer die hij op een rommelmarkt in Frankrijk kocht en die eerder van een kinderrechter was geweest. Een bijzondere beer: grote oren en een kleine mond. Een luisterbeer.
Een eenvoudig beeld met een grote boodschap.
Als iemand verdriet heeft of door een moeilijke periode gaat, zoeken we vaak naar de juiste woorden. Wat moeten we zeggen? Hoe kunnen we helpen? Misschien hoeven we niet altijd iets te zeggen, maar er zijn. Tijd maken. Luisteren, met grote oren.
We hebben elkaar niet nodig om alles voor elkaar op te lossen. We kunnen het wel lichter maken door er voor elkaar te zijn.
Welk venster openen we voor kinderen?
De verhalen brachten ons uiteindelijk ook terug bij opvoeding en onderwijs. Welke blik op de wereld geven we kinderen mee?
Een open raam naar de wereld of een gesloten grens? Een brug naar anderen of afstand en wantrouwen?
Verbinding met andere mensen kwam gedurende de avond steeds terug als belangrijk ingrediënt van geluk. Ook Leo Bormans benadrukt in andere interviews het belang van sociale relaties, betekenisvol bezig zijn en oprechte aandacht voor anderen.
Juist daar ligt een mooie verbinding met onderwijs en opvoeding. Kinderen groeien niet alleen door wat we ze leren, maar ook door de relaties die we met hen en met elkaar aangaan. Door vertrouwen, ontmoeting en nieuwsgierig blijven naar de ander.
En toch
Na afloop bleven vooral die twee woorden hangen: en toch. Niet als oproep om verdriet of zorgen weg te drukken. Wel om te erkennen wat er is en vervolgens te zoeken naar wat er daarnaast óók mogelijk is.
Hoop houden. Naar elkaar luisteren. Een brug bouwen naar een ander. En kinderen laten ervaren dat de wereld, ondanks alles wat daarin gebeurt, ook een plek kan zijn van verbinding en vertrouwen.
Dank aan Leo Bormans én alle bezoekers voor deze bijzondere avond. Veel dank ook aan Flint Theater Amersfoort voor de geweldige verzorging en aan de gemeente Amersfoort die onze inspiratieavond mede mogelijk maakt.
Leo Bormans is o.a. auteur van de bestsellers 20 wegen naar geluk, De vallei van troost en De knikkers van Qadir.